Një reflektim mbi ndjeshmërinë e fëmijëve dhe përgjegjësinë tonë të përditshme

Një zë i vogël në një botë të zhurmshme

Në një mëngjes të zakonshëm qershori, një fëmijë përpiqet të thotë fjalën e tij të parë. Nuk është e artikuluar qartë, por është përpjekje. Është shpërthim i brendshëm i një bote të tërë që kërkon të komunikohet. Dhe në anën tjetër, një i rritur që e dëgjon, jo për të korrigjuar, por për të kuptuar.

Kjo skenë e vogël ndodh çdo ditë në shumë familje, në shumë qendra si e jona. Por nuk ndodh kudo. Sepse jo çdo shoqëri është mësuar të ndalet dhe të dëgjojë fëmijët që nuk flasin fort.

Në Një qershor, zakonisht themi: “Gëzuar festa e fëmijëve.”
Por në të vërtetë, nuk është një festë që ata e kërkojnë.
Është një kujtesë që ne kemi nevojë, se ata janë këtu. Dhe na shohin. Edhe kur nuk flasin.

 

Çfarë do të thotë të jesh fëmijë sot?

Të jesh fëmijë në vitin 2025 nuk do të thotë vetëm të luash. Do të thotë të përballesh me botën e të rriturve shumë më herët seç duhet:
– me pritshmëri të larta
– me teknologji të pashpjeguar
– me emocione që shpesh nuk lejohen të shprehen

Por për shumë fëmijë, sfida shkon edhe më thellë:
– Të gjejnë vendin e tyre në një klasë ku nuk kuptohen
– Të lexojnë fytyra në vend të fjalëve
– Të mbajnë brenda një univers që nuk dinë si ta nxjerrin jashtë

Në këtë realitet, Një qershori është më shumë se një simbol.
Është një pasqyrë që na tregon se si e kemi përkthyer kujdesin në sistem, dhe dashurinë në praktikë.

 

Fëmijët nuk janë “e ardhmja”, janë provë për të tashmen tonë

Përdorim shpesh fjalinë: “Fëmijët janë e ardhmja.”
Por kjo ide na largon nga përgjegjësia që kemi sot. Sepse fëmijët janë tashmë këtu, dhe mënyra se si i trajtojmë, si u flasim, si i mësojmë të duan veten, formon atë që do të bëhemi nesër si shoqëri.

Çdo përqafim i refuzuar, çdo shprehje e padëgjuar, lë gjurmë.
Ashtu siç lë gjurmë çdo pranim pa kushte, çdo moment i duruar, çdo përpjekje për të hyrë në botën e tyre me butësi, jo për t’i ndryshuar, por për t’i kuptuar.

1 Qershori në Terekand, një hap përtej aktiviteteve festive

Në qendrën tonë, ne nuk e përjetojmë këtë ditë si datë në kalendar.
E përjetojmë si konfirmim: se fëmijët që punojnë me ne nuk kanë nevojë të ndryshojnë për të qenë “si të tjerët”. Ata kanë nevojë për mbështetje që e respekton natyrën e tyre, pa klishe.
Momente që për një fëmijë me vështirësi zhvillimore janë fitore. Për ne, janë frymëzim.

 

Në fund të ditës, ne jemi pasqyra e botës që fëmijët do të trashëgojnë

Nëse duam që fëmijët të rriten me ndjeshmëri, duhet ta shohin atë tek ne.
Nëse duam të rriten të guximshëm, duhet t’u japim hapësirë të dështojnë pa u gjykuar.
Nëse duam të ndihen të vlefshëm, duhet t’i duam jo për arritjet, por për vetë ekzistencën e tyre.

Një qershori është për të gjithë ata që i shohin fëmijët jo si model për t’u formuar, por si qenie për t’u mbrojtur dhe nderuar.

 

Në vend të përfundimit: Një ftesë që zgjat më shumë se një ditë

Uluni sot me një fëmijë. Mos e pyesni për notat.
Mos i kërkoni të bëjë diçka “të mençur”.
Vetëm bëhuni kurioz për botën e tij.
Shikojeni si individ. Jo si projekt.

Sepse fëmijët e dinë kur nuk dëgjohen.
Por dinë edhe kur dashurohen pa kushte.

 

Terekand vazhdon të jetë hapësira ku çdo fëmijë shihet me vëmendje, dëgjohet me respekt dhe mbështetet me profesionalizëm.
Një qershori është vetëm një ditë në kalendar. Por për ne, kujdesi është i përditshëm.
🌐 www.terekand.com